Wat ooit begon als een romantisch avontuur vol hoop, groei en familiebanden, lijkt stilaan een andere wending te nemen in ‘Château Planckaert’. De idyllische Franse landschappen, het eeuwenoude kasteel en de camera’s doen vermoeden dat het leven er sprookjesachtig is, maar de realiteit blijkt een pak complexer. De jongste aflevering maakt dat pijnlijk duidelijk.
In de aflevering staat er iets op het spel wat je met geen steen of cement kan oplossen: het groepsgevoel. Terwijl de verbouwingswerken doorgaan, sluipt de twijfel binnen bij de jongere generatie. Eddy Planckaert, de stamvader, voelt dat het tijd is voor een eerlijke babbel. “Wie is er nog graag in Frankrijk?” vraagt hij, rechtuit.
Wanneer modder en regen de droom vertroebelen
De reactie? Een ongemakkelijke stilte die meer zegt dan woorden. Enkel Junior Planckaert durft het voorzichtig te verwoorden: “In de winter is dat niet zo heel plezant, hé. Er is modder, regen, de huisjes hebben geen verwarming…” Geen dramatiek, maar wel een duidelijke ondertoon van ongemak. En dat ongemak nestelt zich vooral bij de jongsten.
Voor kleinzoon Devon is het glashelder: “Vroeger was Frankrijk vakantie voor ons. Nu is het de hele tijd werk, werk, werk.” Het plezier van het bouwen is ingeruild voor verplichtingen. Waar de volwassenen al jaren alles geven voor het droomproject, vragen de kinderen zich af of ze niet iets missen: jeugd, rust, zorgeloosheid.
Barsten in de façade van samenhorigheid
De kracht van de familie Planckaert ligt in hun hechte band, maar zelfs die komt nu onder druk te staan. Er wordt niet met ruzie of drama gereageerd, wel met openheid en mildheid. De Planckaerts blijven wie ze zijn: eerlijk, warm en trouw aan elkaar. Maar het is duidelijk dat het project herbekeken moet worden.
De situatie zet de familie aan tot bezinning. Christa Planckaert vat het treffend samen: “We gaan de huisjes opknappen, dat moet eens gebeuren. En we gaan ook eens samen op vakantie, family time. En vooral zorgen dat dat kasteel af geraakt.” De boodschap: bouwen is belangrijk, maar samen zijn nog meer.
Tijd voor bijsturing, niet voor opgeven
Niemand spreekt over stoppen, maar over aanpassen. Minder werken, meer genieten. Het zijn geen bouwwerken die onder handen moeten worden genomen, maar het evenwicht binnen de familie zelf. De wil om er iets moois van te maken is er nog altijd. Alleen zal het op een manier moeten die voor iedereen leefbaar blijft — ook voor wie nog jong is.
Wat voor de kijker een prachtige kijk op een buitengewone familie blijft, is voor de Planckaerts zelf een intens proces. Eén dat niet alleen over stenen gaat, maar ook over groei, grenzen en het bewaken van wat echt telt. Of zoals Eddy het zelf graag zegt: “’t Is voor de familie, niet voor het kasteel alleen.”
LEES OOK:
(Afbeelding: VRT)