“Ik werd elke maandag wakker met buikpijn,” vertelt Leen (41), tot voor kort projectmanager in een groot bedrijf. “Niet omdat ik ziek was, maar omdat ik wist wat me te wachten stond: vergaderingen zonder doel, mails waar ik niks aan had, en een baas die mijn naam vergat als hij niet iets van me nodig had.” Het duurde maanden voor ze toegaf dat ze ongelukkig was. “Op een dag keek ik in de spiegel en dacht: Is dit het nou?”
Leen nam een beslissing die haar omgeving schokte: ze nam ontslag zonder een andere job te hebben. “Mijn moeder zei: ‘Meisje, dit doe je toch niet op je 41ste?’ En een collega waarschuwde: ‘Je verbrandt je bruggen.’ Maar ik voelde dat ik niet langer kon wachten op ‘het juiste moment’. Mijn gezondheid en mijn plezier in het leven waren belangrijker.”
Vrij, maar ook… doodsbang
De eerste week na haar ontslag voelde ze zich vrij… en doodsbang tegelijk. “Je denkt dat je opluchting voelt, maar ineens zit je op maandagochtend in je pyjama met een kop koffie en denk je: Oké, en nu?” Ze ontdekte dat veel mensen stiekem jaloers waren. “Ik kreeg privéberichten van collega’s: ‘Ik wou dat ik jouw lef had.’ Dat raakte me.”
Herkenbare keuze
Volgens een arbeidssocioloog is Leens keuze herkenbaar voor veel mensen. “Er is een groeiende groep die het zat is om zich op te offeren voor een baan die geen voldoening geeft. Maar er zit ook een grote angst om uit de pas te lopen.” Op sociale media levert dit onderwerp vaak felle discussies op: sommigen vinden het inspirerend, anderen onverantwoord.
Leen gebruikte haar nieuwe vrije tijd om kleine dingen terug te vinden die ze was kwijtgeraakt: “Ik ben weer gaan schilderen. Ik lunch soms met mijn vader, midden op de dag. Ik heb zelfs ontdekt dat ik graag kook, terwijl ik vroeger altijd eten bestelde.” Maar ze geeft toe: de onzekerheid is reëel. “De spaargelden lopen terug, en ik heb geen idee waar ik over zes maanden sta.”
“Ik wil niet terug naar 60 uur werken per week”
Toch is ze blij met haar beslissing. “Ik dacht altijd dat mijn werk mijn identiteit was. Nu besef ik dat ik meer ben dan mijn functieomschrijving.” Ze heeft inmiddels enkele freelanceklussen aangenomen, maar voelt geen druk om weer in een vaste baan te stappen. “Ik wil niet terug naar 60 uur per week werken om spullen te kopen die ik niet nodig heb.”
Haar verhaal op LinkedIn ging viraal: duizenden likes, honderden reacties. Sommigen schreven dat ze haar bewonderden, anderen waarschuwden voor de financiële risico’s. Maar één reactie bleef haar bij: ‘Dankzij jouw post heb ik vandaag mijn eerste sollicitatie voor een nieuwe baan gestuurd. Niet omdat ik ontslag neem, maar omdat ik eindelijk durf te dromen.’
(Afbeelding: themabeeld Freepik)