“Oké, ik ga dit hier posten omdat ik het gevoel heb dat niemand in mijn omgeving mij echt begrijpt, en misschien zit ik fout, maar ik weet het oprecht niet meer,” begint een man genaamd Saïd op Reddit. “Ik (28M) woon in Borgerhout, Antwerpen, en ben van Marokkaanse afkomst, hier geboren en opgegroeid. Mijn vriendin Fatima (25F) ook. We zijn nu bijna 2 jaar samen en ik zie haar echt als iemand met wie ik wil trouwen, huisje-boompje-beestje, kinderen, alles erop en eraan. Ik hou oprecht van haar, daar ligt het probleem niet.”
“Het is haar keuze”
“Maar er is één ding waar we al maanden discussies over hebben: zij wil geen hoofddoek dragen. Voor haar is dat blijkbaar “haar keuze”, en ze zegt dat geloof iets persoonlijks is en dat ze zich er niet minder moslim door voelt. Ze bidt soms, ze vast, ze gelooft, maar ze wil zich gewoon niet bedekken. En ik… ik weet niet. Voor mij is dat moeilijk. Ik ben niet superstreng of zo. Ik drink niet, ik ga werken, ik probeer gewoon een correcte man te zijn. Maar ik ben wel zo opgevoed dat de vrouw van een man zich respectvol kleedt, zeker als ze later moeder wordt.”
“Ze gedraagt zich soms iets té Belgisch”
“Mijn moeder draagt een hoofddoek, mijn zussen ook. In mijn familie is dat gewoon normaal. Dus in mijn hoofd is mijn toekomstige vrouw ook zo. Fatima zegt dat ik haar wil veranderen. Zij zegt dat ze altijd al zo was, dat ik haar zo heb leren kennen. En dat is ook waar. Toen we elkaar leerden kennen droeg ze geen hoofddoek en kleedde ze zich “Belgisch”, zeg maar: jeans, haar los, make-up soms. Maar toen dacht ik: oké, misschien later, als we serieuzer worden, komt dat vanzelf. Veel meisjes doen dat pas als ze ouder worden of trouwen.”
“Maar nu zegt ze letterlijk dat ze dat nooit gaat doen, ook niet later, ook niet voor mij, ook niet voor een huwelijk. En dat raakt mij ergens dieper dan ik wil toegeven. Ik heb het gevoel dat ze zich soms te veel als een “echte Belgische” gedraagt (ik bedoel dat niet racistisch of zo, ik ben zelf hier geboren). Maar zij zegt dingen zoals: “Ik wil zelf kiezen”, “Ik leef in België”, “Mijn geloof zit in mijn hart, niet in een doek.” En ergens snap ik dat wel rationeel, maar emotioneel botst het met hoe ik ben opgegroeid. Ik voel me ook gescheurd tussen twee werelden.”
“Ik wil haar niet kwijt”
“Aan de ene kant: ik hou van haar zoals ze is. Ze is lief, slim, loyaal, zorgzaam. Aan de andere kant: als ik eerlijk ben, zie ik mijn vrouw anders voor me. Meer… traditioneel? Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen zonder dat ik meteen als controlerend overkom. Zij zegt dat als ik echt van haar hou, ik haar moet accepteren zoals ze is. Maar ik denk dan: als zij echt van mij houdt, kan ze toch ook rekening houden met wat voor mij belangrijk is? We zitten nu op een punt dat zij zegt: “Ik ga mezelf niet veranderen voor een man. En ik zit hier te denken: kan ik trouwen met iemand die niet dezelfde waarden heeft als ik op dit vlak?”
“Ik wil haar niet kwijt. Maar ik wil ook geen leven lang innerlijke frustratie. En ja, misschien zit ik fout en ben ik ouderwets. Daarom post ik hier. Mensen die dit herkennen (zeker Marokkaanse/Belgische context): ben ik onredelijk? Of is dit gewoon een fundamenteel verschil waar liefde niet genoeg is?”
(Bron: Reddit – Afbeelding: Unsplash)