In zijn cynische en zelfrelativerende column in Humo schreef Herman Brusselmans een tijdje geleden over zijn vriendin Lena en zijn eigen onzekerheden binnen hun relatie. Zoals vaak in zijn stukken vermengt hij humor met overdrijving en een flinke portie zelfspot. Hij hint erop dat ze hem op een dag misschien zal verlaten, al doet hij dat op zijn kenmerkend groteske en ironische manier. De schrijver schildert zichzelf daarbij af als een weinig praktische partner, wat tegelijk grappig en ontwapenend werkt.
“Verlaat me niet!”
“O lieveling, verlaat mij niet!” Dat is een kreet die ik geregeld slaak tegen m’n vriendin, uit vreze dat ze alsnog bij me zou weggaan, redenerend: ‘Die Herman, met z’n pokdalige bakkes, wat ben je ermee?’ schrijft hij. (lees verder onder de afbeelding)
“Sigaretten paffen en koffie leuten…”
Vervolgens drijft hij de spot met zijn eigen huishoudelijke capaciteiten: “Op het koertje sigaretten zitten paffen en koffie leuten, dat kan hij wel, maar eens een dweiltje slaan in de bijkeuken, of het stof afnemen in de eetkamer, of de witte was plooien, daar is hij te lam voor.” Door zichzelf zo neer te zetten, creëert hij een karikatuur van de luie partner die zich bewust is van zijn tekortkomingen.
“Het hangt in de lucht, ik voel dat”
“Let op, m’n vriendin heeft die woorden nog niet uitgesproken, maar soms hangen ze in de lucht, dat kan ik voelen met m’n typisch mannelijke, zeer uitgebreide intuïtie.” Met die zin speelt hij opnieuw met clichés en zelfspot. “Hoe dan ook, ondanks m’n angst dat m’n vriendin pleite gaat en ons zoontje meeneemt, doen we het als gezinnetje voor de rest redelijk oké,” aldus Brusselmans. Achter de ironie schemert ook een warmere ondertoon door: de erkenning dat hun gezinsleven, ondanks zijn theatrale angsten, in werkelijkheid stabiel en goed draait.
(Bron: HUMO – Afbeeldingen: screen grabs YouTube)