Jessie (27), moeder van een dochter van 18 maanden en vier jaar samen met Wim (25), vindt dat haar vriend er veel te makkelijk vanaf is gekomen nadat hij vreemdging. Daarom geeft ze hem straf. Pikstraf.
“Het werd hem allemaal te veel. De zwangerschap, een baby op komst, trouwen toen ik drie maanden zwanger was, zodat het kind meteen erkend zou zijn. Ideaal, dachten we. Maar voor Wim ging alles razendsnel. Hij was nog zo jong: net 21 toen wij een relatie kregen, 22 toen ik zwanger werd,” vertelt Jessie.
“En dus vluchtte hij…”
“Hij was dolgelukkig met mij en wilde ons kindje echt graag, maar de verantwoordelijkheid drukte zwaar op zijn schouders. En dus vluchtte hij – recht in de armen van Dorien, een stagiaire op de redactie waar hij werkte. Zij vond hem stoer, keek tegen hem op en gaf hem aandacht precies op het moment dat hij worstelde met zijn nieuwe rol. Hij stapte er vol in. Wim zoende met haar. Meerdere keren. En terwijl ik thuis hydrofiele luiers stond te vouwen, had hij seks met Dorien in een goedkoop hotel.”
“Zo fout. Zo cliché. Ik had niks door. Ik zat op mijn roze wolk, verzon meisjesnamen en droomde over ons gezin. Ik merkte niets van zijn onrust, het nachtelijke ge-app, of zijn schuldgevoel. Toen ik ontdekte wat er was gebeurd, was onze dochter Maya al geboren en was Wim allang weer bij zinnen. Hij was dol op haar, een geweldige vader – met meer geduld dan ik soms had.”
“Ze kon hem niet loslaten”
“Het liefst had hij het me nooit verteld, hoopte hij dat het zou verdwijnen als hij het negeerde. Maar Dorien dacht daar anders over,” gaat Jessie verder. “Ze was verliefd geworden en niet van plan hem zomaar los te laten. Ze kon niet hebben dat hij haar afwees en zich weer op zijn gezin richtte. Ze dreigde dat ze mij alles zou vertellen als hij haar niet ‘nog één keer’ wilde zien voor seks. Een afscheidswip, anders zou ze mij informeren. Wim weigerde. Hij ging wel naar haar toe om het definitief uit te maken en heeft nog even met haar gezoend, maar verder niets.”
“Dat maakte haar woedend. Zo boos dat ze mij begon te bestoken met berichtjes terwijl hij naar huis reed. Ik opende mijn telefoon en zag een lawine aan berichten van een onbekende vrouw die contact met mij zocht. Ze had nieuws over mijn partner. Ze stelde zich voor als Wims minnares. De vrouw met wie hij al een half jaar een relatie zou hebben, en met wie hij ‘even daarvoor nog heerlijk had liggen tongen’. Het bloed trok uit mijn gezicht. Gelukkig had ik Maya niet op mijn arm, want ik was bijna ingestort. Mijn hart bonkte in mijn keel. Zou dit echt waar zijn?”
“Zijn blik zei genoeg…”
“Toen Wim thuiskwam hoefde ik hem alleen te vragen wie Dorien was. Zijn geschrokken blik was genoeg. Ik heb gegild. Hem uitgescholden,” vertelt Jessie. “Wim begon te huilen en riep dat hij van mij en Maya hield, dat het een fout was, dat hij spijt had en me nooit bewust pijn wilde doen. Lang verhaal kort: het werd een drama. Mijn ouders namen Maya mee en hielpen ons praten. Ik was kapot, maar ik wilde hem niet kwijt. Ik had een baby van een paar maanden, hormonale storm in mijn lijf, en ik hield van Wim. Ondanks alles geloofde ik nog in ons als gezin.”
“We zijn in therapie gegaan. De relatietherapeut dwong ons te praten, legde uit dat Wims vreemdgaan vluchtgedrag was. Ik kreeg handvatten om te begrijpen hoe het kon gebeuren en om opnieuw vertrouwen op te bouwen. Ze adviseerde boeken en podcasts over vreemdgaan. Volgens haar kunnen stellen sterker uit een affaire komen, als ze eerlijk blijven communiceren. We zijn nu een jaar verder. En ze had gelijk: je kunt dit overleven. Het vertrouwen is terug. Ik verdenk hem niet bij elk appje. Wim is intens dankbaar dat hij nog bij ons mag zijn en doet zichtbaar zijn best. Maar de seks… die is beladen. Vroeger waren we net twee apen, we deden het voortdurend.”
Pikstraf
“Nu komen we amper eens per maand aan vrijen toe,” zegt Jessie. “We zijn in bed in een impasse beland. We praten niet meer dagelijks over zijn bedrog – dat kan ook niet, je moet verder. Maar ergens voelt het oneerlijk. Wim ging vreemd en iedereen had meteen begrip: arme jonge vader die het niet aankon. Van de therapeut, mijn schoonouders, zelfs van míj. Ik heb hem nooit eruit gezet, nooit een time-out geëist. En dus komt hij er wel héél makkelijk vanaf.”
“Dus krijg hij straf. Pikstraf. Als hij me streelt of zegt hoe graag hij me wil, wrijf ik erin dat hij vast aan zijn buitenechtelijke avonturen denkt. Ik zie hem dan ineenkrimpen. Hij zweert dat hij nooit meer aan haar denkt. Of ik laat hem dichtbij komen, we zoenen, ik maak hem opgewonden en trek me dan terug. Dan zeg ik dat hij al genoeg seks heeft gehad. Met haar. Dat hij maar even in de koelkast mag staan, zodat hij weet hoe het voelt als iemand met jouw emoties speelt.”
Ik weet dat het gemeen is en dat ik ermee moet stoppen. Nu accepteert hij het nog, maar hoe lang? Toch geeft het me een gevoel van macht, dat helpt mijn geknakte zelfvertrouwen en gebroken hart een beetje helen. Hij ging vreemd. Dus hij zal ervoor boeten ook,” besluit Jessie.
LEES OOK:
(Afbeelding: Unsplash)